ශ්රී ජයවර්ධනපුර මහා රෝහලේ ජනාධිපතිවරයා වෙනුවෙන් වෙන් කර තිබූ අංක 1001 දරන විශේෂිත කාමරය සාමාන්ය රෝගීන් සඳහා විවෘත කිරීමට වත්මන් රජය ගත් තීරණය පිළිබඳව මේ වන විට සමාජය තුළ දැඩි කතාබහක් නිර්මාණය වී තිබේ. රාජ්ය සම්පත් මහජනතාවට ලබාදීමේ යහපත් අරමුණින් මෙය සිදුකළ බව රජය පවසා සිටියද, එම කාමරය සඳහා නියම කිරීමට යෝජිත රුපියල් 70,000ක අධික දෛනික ගාස්තුව හමුවේ එම තීරණයෙහි ප්රායෝගික වටිනාකම පිළිබඳව බරපතල ප්රශ්න මතු වෙයි.
රජයේ ප්රතිපත්තිය වන්නේ විධායකයේ වරප්රසාද කපා හැර ඒවා පොදු ජනතාවට සමීප කිරීම වුවද, දිනකට රුපියල් 70,000ක් වැනි මුදලක් ගෙවා රෝහල් කාමරයක නවාතැන් ගැනීමට තරම් වත්කමක් මේ රටේ බහුතරයක් වූ සාමාන්ය ජනතාවට තිබේද යන්න ගැටලුවකි. රජයේ රෝහලකට ප්රතිකාර ගැනීමට පැමිණෙන සාමාන්ය මධ්යම පාන්තික හෝ අඩු ආදායම්ලාභී රෝගියෙකුට මෙම කාමරය තවදුරටත් “සිහිනයක්” පමණක්ම වනු ඇත. දින පහක ප්රතිකාර සඳහා රුපියල් ලක්ෂ තුනහමාරකට අධික මුදලක් වැය කිරීමට සිදුවන මෙවැනි කාමරයක් සාමාන්ය ජනතාවට විවෘත කළ බව පැවසීම හුදෙක් ප්රචාරණාත්මක පියවරක් පමණක්ද යන්න විචාරකයෝ ප්රශ්න කරති.
ප්රතිලාභය යළිත් ධනපති පන්තියටමද?
මෙතෙක් කල් ජනාධිපතිවරුන් වෙනුවෙන් වෙන්ව තිබූ මෙම සුඛෝපභෝගී කාමරය අද සිට විවෘත වන්නේ මහජනතාවට නොව, එම අධික මුදල ගෙවිය හැකි මෙරට ඉහළ ධනපති පන්තියට හෝ රක්ෂණාවරණ හිමි ඉතා සීමිත පිරිසකට පමණි. රජයේ දේපළක් මහජන අයිතියට පවරා දෙන බව පවසමින් එය යළිත් වරක් ඉහළ පැලැන්තියේ පිරිසකට පමණක් පරිහරණය කළ හැකි මට්ටමින් පවත්වාගෙන යාම හරහා රජය අපේක්ෂා කරන “සමාජ සාධාරණත්වය” කුමක්ද යන්න ගැටලුවකි.
නඩත්තු පිරිවැය සහ ප්රායෝගිකත්වය
වසර 42ක් පුරා භාවිතයට නොගෙන නඩත්තු කළ මෙම කාමරය රෝගීන් සඳහා යොදා ගැනීම යහපත් වුවද, එහි ගාස්තු තීරණය කිරීමේදී රජයේ රෝහලක තිබිය යුතු “පොදු සේවා” ගුණය ගිලිහී ගොස් ඇති බව පෙනේ. පෞද්ගලික රෝහල්වල සුඛෝපභෝගී කාමර ගාස්තුවලටත් වඩා වැඩි අගයක් රජයේ රෝහලක් තුළ අය කිරීම තුළින් පෙනී යන්නේ මෙය ජනතාවට සෙත සැලසීමකට වඩා රෝහලේ ආදායම වැඩිකර ගැනීමේ ව්යාපාරික උපක්රමයක් බවට පත්ව ඇති බවයි.
අවසාන වශයෙන්, ජනාධිපති කාමරය මහජනයාට දීම නාමිකව ජනප්රිය තීරණයක් වුවද, එහි නියම ප්රථිලාභය මෙරට සාමාන්ය දුප්පත් රෝගියාට නොලැබෙන තාක් කල් මෙවැනි පියවරයන්ගෙන් ජනතාවට ලැබෙන සැබෑ සහනයක් නොමැති බව අවධාරණය කළ යුතුය.
